Rodzaj Lonicera – suchodrzew, należy do rodziny Caprifoliaceae – przewiertniowate, jest dobrze znany jako roślina uprawiana dla ozdobnych kwiatów. Do sekcji Caerulea Rehd. – wiciokrzew, należy wiele gatunków o jadalnych owocach: Lonicera pallassi Ldb., Lonicera  kamtschatica, Lonicera emphyllocalyx, Lonicera edulis Turcz. ex Freyn, Lonicera altaica (Plekhanova, 1994).

Lonicera caerulea – 2n=36. Znajdowano w strefie Eurazji, klimacie Arktyki i Tajgi. Poza Rosją spotykany na Hokkaido w Japonii, Północnych Chinach, Kazahstanie, w Europie – w Skandynawii i w Alpach.

Hodowla suchodrzewu jadalnego rozpoczęła się w Rosji w latach 50-tych XX w. (Instyt Vavilov w Petersburgu). Z hodowli innego rosyjskiego ośrodka (Południowo-Uralski Instyt Ogrodnictwa i Ziemniaków w Czelabińsku) pochodzą odmiany  ‘Czelabinka’, ‘Sinigłaska’, ‘Wołszebnica’, ‘Dlinopłodna’, ‘Czerniczka’. Od roku 1964 prowadzono prace hodwlane w Bakczarskim Ośrodku Północnego Sadownictwa (FGUP Bakcharskoe). Pochodzą stąd odmiany m.in.: ‘Vostorg’, ‘Jugana’, ‘Docz Velikana’, ‘Leningradzki Velikan’.

Drugim ważny program hodowlany prowadzony jest w Kanadzie, zapoczątkowany w 2006 roku na Uniwersytecie Saskatchewan przez dr Boba Borsa. Najbardziej popularne odmiany kanadyjskie testowane na polskich plantacjach to: ‘Aurora’, ‘Indigo Gem’, ‘Honeybee’, ‘Tundra’, ‘Borealis’.

Trzecim ważnym światowym centrum hodowlanym jest USA. Od lat 90-tych prowadzony jest tam (w Stanie Oregon) prywatny program hodowlany przez prof. Maxim Thompson. Hodowla odmian została oparta na gatunku Lonicera emphyllocalyx (Japonia, wyspa Hokaido).

W Polsce prace selekcyjne rozpoczęły się w latach 90-tych, kiedy przywieziono do kraju nasiona suchodrzewu z Rosji. Prekursorem była Pani Zofia Łukaszewska wraz z mężem, którzy w ciągu kilkunastu lat wyselekcjonowali kilka odmian: ‚Wojtek’ , ‚Jolanta’, ‘Zojka’, ‘Rebeka’, ‘Ruben’, ‘Tola’, ‘Iga’, nr 44. Kolejne polskie odmiany selekcjonowane były przez szkółkarzy również z nasion przywiezionych z Rosji (‘Atut’, ‘Duet’, ‘Krystyna’, ‘Kasia’).

Od 2012 roku prace hodowlane dotyczące suchodrzewu jadalnego prowadzone są w Spółce Niwa Hodowla Roślin Jagodowych. Od 2018 roku realizowany jest projekt badawczy finansowany przez Regionalny Program Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, RPMP.01.02.01-IP.01-12-028/17, pt. „Opracowanie nowych odmian suchodrzewu jadalnego dostosowanych do warunków klimatycznych Polski, o owocach deserowych i/lub do przetwórstwa z uwzględnieniem ich wysokiej wartości prozdrowotnej oraz opracowanie uproszczonej technologii produkcji”.

 

Cele hodowli:

1) Efektywność zbioru maszynowego – ok. 80-90% – łatwe otrząsanie owoców; korzystna architektura krzewu: sztywne pędy, pokrój wyprostowany, małe zagęszczenie, duże owoce o obłym kształcie;

2) Plenność i średnia masa owocu suchodrzewu: 4-5 kg/roślinę, 2,5 g

3) Przydatność do deserowej produkcji: duże owoce, słodki smak, brak goryczki, wysoka jędrność i trwałość pozbiorcza;

4) Przydatność do przetwórstwa:  brak goryczki,  ekstrakt 15-17 Brix;

5) Wysoka wartość prozdrowotna owoców;

6) Odporność/ograniczona podatność na choroby liści, pędów i owoców

Corocznie wykonywane jest około 40 kombinacji krzyżówkowych, produkcja około 10 tys. siewek i około 1% wyselekcjonowanych pojedynków.

Metody: Krzyżówkowa z wykorzystaniem oceny biologii kwitnienia w doborze par rodzicielskich. Stosuje się standardowe metody oceny roślin i owoców.