Ojczyzną borówki jest Ameryka Północna. Borówka Vaccinium jest stosunkowo młodym gatunkiem sadowniczym. Została wprowadzona do uprawy w XX w. Pierwsze selekcje dziko rosnących  borówek miały miejsce w Ameryce dopiero w latach 1906 -1910. Odmiany uprawne powstały w wyniku krzyżowania gatunków Vaccinium corymbosum L., Vaccinium angustifolium Aiton, V. australe Small, V. darrowii Camp, V. elliottii Champ i in.

Pierwsze prace hodowlane zapoczątkowane w 1937 roku przez George Darrow, Don Scott i Arlen Draper, którzy stworzyli największy program hodowlany pod patronatem Ministerstwa Rolnictwa USA (USDA-ARS). Stopniowo dzięki bezpośredniej współpracy ze stanowymi stacjami doświadczalnymi oraz właścicielami plantacji borówek,  hodowla borówki rozszerzyła się na 13 Stanów, a borówka wysoka stała się jedną z głównych roślin sadowniczych w Stanach Zjednoczonych. W latach 1990 i pocz. 2000 nastąpił gwałtowny wzrost w produkcji nawet w rejonach, gdzie borówka wcześniej nie była uprawiana. Areał uprawy na świecie zwiększył się 2,5-3 krotnie w ciągu ostatnich 15-20 lat. Przyczyniło się do tego kilka czynników: rosnące zapotrzebowanie konsumentów napędzane poprzez zainteresowanie właściwościami zdrowotnymi, rozwój techniczny i technologiczny rozszerzający zakres uprawy towarowej, ulepszone technologie przechowywanie owoców. Był to również efekt prac hodowlanych w różnych rejonach świata, które odpowiadają na potrzeby lokalnych warunków klimatycznych świata i dedykują im specjalne odmiany o odpowiednich wymaganiach chłodzenia i wytrzymałości na mróz (typ północny i południowy). Spowodowało to rewolucyjne zmiany w uprawie i zarządzaniu plantacjami,  dzięki temu borówka uprawiana jest nawet w miejscach, w których kilka lat temu wydawało się to niemożliwe.